Ana asif Akhi
Onlangs ben ik met mijn levenspartner naar Egypte geweest met uiteraard het doel van de piramides in ons achterhoofd. Helaas zaten wij in een omgeving waar zich weinig tot geen piramides bevonden. Maar tot mijn verbazing zaten we wel op een
steenworp afstand van de Mozes berg. 
Voor ieder met enige interesse voor het spiritisme is dat natuurlijk een pracht van een plaats om te bezoeken. Dus enthousiast hebben wij een excursie geboekt.
Daar aangekomen verbaasden wij ons over het pad dat wij ‘s nachts moesten bewandelen. Het was een donker pad de berg op en aan weerszijde afgronden of bedoeïenen. En die bedoeïenen maakten de hele wandeling een stuk interessanter. Ze boden continu de bijbelse weg van verleiding aan. Mensen die zwak in hun hart en ziel zaten beklommen met moeite de berg om om de 5 minuten belaagd te worden door een handelaar. De standaard zin: “want camel?†dreunen nog diep door in het hart. Velen vielen voor deze verleiding om vervolgens op het schip van de woestijn naar boven, en misselijk gevoerd te worden. En als je niet wilde toegeven achtervolgden ze je rustig een uur met een kameel omdat je op den duur toch moest bezwijken. Met trots mag ik zeggen dat mijn partner hier niet voor bezweken is.
Onder leiding van onze gids stegen wij de berg langzaam en moeizaam op. Ik gebukt onder weer een veel te zware tas met spullen die we er nooit nodig hadden gehad, en mijn levenspartner onder haar conditie. Uiteindelijk moest de groep ons achterlaten omdat mijn partner het tempo niet bijhield. Langzaam beklommen we de berg en de gids zweepte ons aardig op. Al was hij ergens ook wel geïrriteerd door het tempo dat we aanhielden .De vraag of wij niet beter beneden hadden kunnen blijven was dan ook niet aan dovemansoren gericht. Maar uiteindelijk hebben we het grootste deel van de berg weten te bedwingen. Voor de 750 treden werden wij gedropt door onze gids. Daar boven op ‘ons’ plateau hebben wij de zonsopgang boven de woestijn mogen bekijken. (Foto’s hiervan kun je vragen op msn)
Als je daar zit voel je iets van je schouders afglijden. Je zorgen lijken je lichaam te verlaten. De kwetsende woorden van anderen die nagalmden in je hoofd leken met de minuut weg te sterven in de woestijn. Het begrip van daadwerkelijke vergiffenis heb ik daar geleerd. De liefde voor mijn partner kreeg een impuls in mijn hart. Of dit nu was omdat ik al het eerdere eindelijk los kon laten, ik weet het niet. Denkend dat je dan ieder obstakel hebt gehad en kunt overwinnen mochten we weer de afdaling beginnen.
Al snel raakte ik wederom in gesprek met onze gids. De wonderbaarlijke verhalen begonnen al snel weer. Hij vertelde hoe hij bij zijn broer woonde en hoe hij bekeerd was tot het geloof (Orthodox). Hij vertelde hoe hij droomde over reddingen door Maria en Melchizedeck. Hoe een stoel in zijn kamer in de brand stond maar na het blussen geen enkele schade had opgelopen. (Nec tamen consumebatur (ex 3:2)) Deze stoel had hij nog steeds in zijn kamer staan. En het ene verhaal volgde de andere op, de één nog mooier dan de ander. Hoe hij sluipschutter is geweest is de Mozes bergen etc. etc. Wat mij opviel tijdens de wandeling was dat ik een grote band met hem voelde en tegelijk een groeiend wantrouwen. Dus ik begon hem vragen te stellen over de verhalen die hij vertelde. Hij kon immers geen scherpschutter zijn als hij zijn linkerhand niet stil kon houden. Op dat moment klonk zijn verklaring uitermate logisch, hij schoot zijn karabijn alleen met rechts. Nu, een paar dagen later besef ik mij wat de terugslag en het gewicht van een karabijn is. Ongeacht je kracht in de armen kun je hem niet stabiel houden met 1 hand en tegelijkertijd vuren. Voor hen die ooit een vuurwapen hebben afgevuurd weten waar ik het over heb. Zelfs met een lichte revolver is het erg moeilijk nauwkeurig te schieten uit 1 hand. En zo daalden wij de berg samen al sprekend af.
Teruggekomen in het hotel gaven wij hem een flinke fooi en gingen een vriendin en ik richting de man die ons de excursie had verkocht. Met als doel een deel van de kosten welke wij gemaakt hadden voor haar hotel terug te krijgen. Dit liep helaas uit tot op een redelijk zware woordwisseling. En het vreemde was dat ‘mijn vriend/broeder’ (de gids dus) niet voor ons opkwam. Eigenlijk integendeel, hij gaf te kennen dat wij er allemaal van hadden genoten. En wat mij eigenlijk het meest verbaasde, toen ik er later over sprak met mijn vriendin, loog ik voor hem dat hij ons ondersteund had. Tegelijkertijd vroeg ik mij af wanneer ik voor het laatst voor iemand had gelogen, dat was lang geleden. Ik sprak met onze gids af dat wij elkaar die avond om 21:00 houden treffen. Na 2 dagen achtereen om 21:00 op het afgesproken punt gezeten te hebben, begon ik mij licht te irriteren. De Egyptische punctualiteit was overduidelijk niet gelijk als de Nederlandse. Want we zaten daar continu voor niks. Op de laatste dag kwam hij opeens opdagen en nam hij afscheid van ons. Uiteraard ging dit wederom gepaard met een pracht van een verhaal hoe hij als enige een zwaar groot ongeluk had overleefd. Met pijn in ons hart namen wij afscheid van hem. De excuses die hij aandroeg waarom hij niet eerder op de afspraken kon komen slikte wij als zoete broodjes.
Nu, nu we een paar dagen thuis zijn vraag ik mij stiekem af welk deel van de verleiding hij was. Ik heb zijn verhalen op een tijdlijn gezet en besef me nu pas hoe ongeloofwaardig eigenlijk al zijn verhalen waren en hoeveel overlap er was. Hij was werkelijk instaat om op 1 moment op 2 verschillende plaatsen te zijn. En in onze laatste gesprekken via msn begon hij zichzelf te verspreken. Hij liep maximaal eens in de twee dagen de Mozes berg, met af en toe daarop een uitzondering. En zo begonnen de verhalen langzaam af te brokkelen. Met pijn in mijn hart moet ik nu bekennen dat er van die sterke man weinig overbleef. Waar hij in mijn ogen een man was die iedere dag opzoek was naar zijn ziel op die berg, veranderde hij in een sluikse Egyptische handelaar. Het is een beetje als de juwelen die je er koopt. Je koopt er na een enorme vertrouwensband opgebouwd te hebben met de juwelier voor veel te veel geld nep spullen. En als je thuis komt houd je nog steeds van die juwelen, terwijl je eigenlijk weet dat het nep en veel te duur was.
En toch buiten dat, buiten alles wat ik hierboven heb beschreven is er toch nog zo’n gevoel in mijn hart dat ik hem wel geloven kan en mag.
Voor de mensen die bovenstaande lezen over de Gids. Neem alsjeblieft in ogenschouw dat het zo subjectief als ik weet niet hoe is. Een groot deel van mijn gevoel werd gevoed met jaloersie en de angst dat ik mijn levenspartner aan hem kwijt zou raken. Ik vind het alleen te hypocriet om het te verwijderen.
Zoals zichtbaar heb ik een stukje doorgehaald. De Gids heeft mij een logische verklaring gegeven voor de situatie. Vandaar dat ik dat stukje heb doorgestreept.
